فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٦٦ - ٤ آيه إطعام

مفسران مى گويند: تنها زنى كه درحادثه مباهله حضور داشت، فاطمه زهرابود، و جز او كسى در آنجا نبود و اگر از ميان زنان مهاجر و انصار، كسى شايستگى داشت كه دعاى پيامبر را با آمين بدرقه كند، پيامبر گرامى او را مى آورد.

٣. آيه مودت

همگى مى دانيم رسالت پيامبران وهرنوع رنج وزحمتى كه دراين راه متحمل مى شوند، براى خداست وبايد پاداش خودرا از خدا دريافت كنند، ولى درعين حال، خدا دوستى نزديكان پيامبر رابه عنوان يك فريضه واجب نمود ه است، چنانكه مى فرمايد:

(قُلْ لا أسْألُكُمْ عَلَيْهِ أجْراً إلاّ الْمَودَّةَ فِى الْقُربَى).[١]

«بگو من پاداشى ازشما نمى خواهم، جز دوستى نزديكانم».

چنين سفارشى هر چند به صورت اجر ومزد تلقى شده است، ولى درواقع فريضه اى است بر امت كه در سايه چنين حبى ونزديكى با چنين گروهى با فضيلت، به حدّ كمال مى رسند و در سايه اين مودت، از نظر عرفان علمى وعملى بالا مى روند، ودخت گرامى پيامبر نزديك ترين فرد به پيامبر گرامى مى باشد كه بايد همه مسلمانان جهان اورا دوست داشته واحترام خاصى براى او قائل شوند.

٤. آيه إطعام

مفسران مى نويسند: على بن ابى طالب ودخت گرامى پيامبر حتى فرزندان او حسن و حسين وخادمشان «فضه» براى شفاء «حسنين»(عليهما السلام) نذر كرده بودند كه